Bodhrán

Tradycyjny irlandzki bęben obręczowy, z którego dźwięk wydobywa się przez uderzanie dwustronną pałeczką zwaną Tipper i modulowanie naciągu ręką.

Historia bodhránu wg Ronana Nolana

Bodhrán ewoluował w połowie XX wieku z tamburynu, który można było usłyszeć na niektórych nagraniach z muzyką irlandzką lat dwudziestych. Bodhrán można było również dostrzec w malarstwie sprzed okresu Wielkiego Głodu Ziemniaczanego w Irlandii. Z kolei Sean O Riada, jako pierwszy opisał bodhrán w charakterze narodowego instrumentu zielonej wyspy . Uważał również, że jego historia sięga nawet czasów przed narodzeniem Chrystusa. Inni z kolei, nie zaprzeczając starożytnej roli tego instrumentu, uważają, że jako instrument muzyczny, bodhrán jest nieco późniejszym wynalazkiem. Istnieje wiele teorii na ten temat powstania bodhránu: Jedna z nich mówi, iż bodhrán pochodzi z Afryki i przywędrował do Irlandii poprzez półwysep Iberyjski. Kolejna koncepcja mówi, że instrument ten powstał w Środkowej Azji i został przyniesiony do Irlandii przez celtyckich imigrantów. Istnieje również przypuszczenie, że bodhrán wywodzi się od skórzanych tac, których używano do ściągania torfu i murawy z torfowisk. Według tradycji instrument ten odstraszał duchy, kiedy uderzano w niego pałeczką zwaną tipperem, z każdą chwilą przyśpieszając tempo. Następna hipoteza mówi, iż bodhrán był narzędziem farmerów z hrabstwa Kerry i wykorzystywany był do zwiększenia cen koziej skóry. Generalnie instrumenty te powstawały niezależnie w odrębnych kulturach.

Zapraszam również do wywiadu Historia Bodhránu – Folk24

Czytaj też Endorsers

Top

Cajon

Drewniany instrument perkusyjny pochodzący z Afryki, wymyślony przez afrykańskich niewolników na kontynencie amerykańskim, w Peru.
Gra się na nim siedząc okrakiem na jego górnej części i uderzając dłońmi w przednią ścianę.

Czytaj też Endorsers

Top

Darabuka

Bęben kielichowy używany głównie w muzyce Bliskiego Wschodu. Darabuka jest trzymana oburącz w pozycji poziomej pod pachą oparta na biodrze.

Darabuka kojarzona jest głównie z muzyką arabską oraz z rytmami towarzyszącymi tańcom brzucha (bellydance). Jednakże bęben ten popularny jest również w muzyce bałkańskiej czy perskiej. Ponadto w ostatnich latach, darabuka trafiła do zachodniej muzyki popularnej.

Darabuka zaliczana jest do bębnów kielichowych (goblet drums) i stanowi jedną z najważniejszych klas ogólnych bębnów, spotykanych w Afryce Północnej ,w Azji, w krajach bliskiego Wschodu itd. Instrumenty te mają wiele podobieństw i wiele podobnych nazw w użyciu w zależności od regionu, z którego pochodzą: Darabuke (Albania) Darabuka, Darambuka, Tarambuke i Tarambuka (Bułgaria) Darabukka, Derabucca i Darbouka (Egipt) Derbekki, Drbekki i Drbakka (Liban i Syria) Derbocka (Maroko i Algieria) Derbouka (Derbuka) (?) Dobouk (Hungry) Donbak, Dombak, Tombak, Tonbak i Zarb (Persja) Doumbek (USA) Dumbelek, Darbuka i Deblek (Turcja) Gedombak (Malezja) Khalouze (?) Shuhai-Gata-Katamen-Taiko (Japonia) Tarambuka (Jugosławia) Tarija (Maroko) Tarabuka (Macedonia) Tablak (Tadżykistan) Thon, THAB i Thap (Tajlandia i Kambodża) Toubeleki (Grecja) Tumbaknari (Kaszmir od Indii) Ghumat (Goa, Indie) Jamuku (południowe Indie) Zirbaghali (Afganistan) Tradycyjnie, darabuki wykonywane są z gliny lub drewna, naciągnięte kozią lub rybią skórą poprzez liny czy skórzane taśmy. Współczesne wersje tych instrumentów wykonywane są z aluminium lub miedzi oraz naciągnięte syntetyczną membraną. Istnieją dwa główne rodzaje darabuk: model egipski o zaokrąglonych brzegach oraz model turecki zakończony ostrymi krawędziami przez co muzyk może używać techniki gry zwanej finger-snapping.

Top

Udu

Gliniany instrument perkusyjny pochodzący z Afryki, stworzony przez nigeryjskie plemienia Ibo. Udu w języku tych plemion oznacza pokój albo naczynie. Instrument produkuje nietypowy basowy dźwięk; gra się na nim, uderzając rękoma lub palcami grającego na otworach.

Udu pochodzi z Nigerii i oznacza garnek, dzbanek w języku plemiona Igbo. Jest to instrument muzyczny, który został opracowany przez kobiety ludu Igbo, które zamieszkują wschodnią część kraju. Początkowo udu było używane wyłącznie do celów obrzędowych kobiet, ale obecnie jego stosowanie jest tak powszechne, że można je znaleźć w kościołach chrześcijańskich czy w popularnych zespołach męskich.

Pierwotnie, instrumenty te były wykonywane przez kobiety z ludu Igbo. Według tradycji mężczyźni nie mogli zajmować się garncarstwem, gdyż wykonywanie tego zawodu mogłoby uczynić ich bezpłodnych. Glina używana do produkcji udu była zbierana przez kobiety w tajnych miejscach świętych, w których obecność mężczyzn, zostawała uznawana za poważne naruszenie. W owych miejscach świętych, kobiety musiały składać ofiary żeńskim bóstwom ceramiki. Kiedy garncarki osiągały pewien poziom biegłości w swoim rzemiośle, główny kustosz nadawał im status, który polegał na symbolizowaniu kostki u nogi przez cienki łańcuszek wykonany z naturalnych włókien. Po tym, garncarki musiały nosić go do końca swoich dni. Zdarzało się również tak, że garncarki, które wykonywały najlepsze udu mogły nosić wspomniane łańcuchy na każdej kostce. Uważa się, że z udu ewoluowały od roznosicieli wody. W regionach zamieszkanych przez plemię Igbo, można znaleźć mnóstwo udu różnych wielkości i przeznaczonych do różnego rodzaju dziedzin życiowych np.; służą jako magazyn zboża i innej żywności uprawnej lub można je znaleźć na wysokich drzewach, ponieważ stanowią gniazda ptaków lub wieśniacy umieszczają je na drzewach, aby zbierać miód. Większe udu pełnią rolę lodówek, wychładzających wodę, w cieniach wysokich drzew.

Top

Bębny obręczowe

Ogólna nazwa rodziny instrumentów perkusyjnych membranowych (Daff, Bendir, Tar etc). Historia bębnów obręczowych sięga czasów przedbiblijnych i związana jest z większością kultur świata na obydwu półkulach.

Rodzaje bębnów obręczowych

  • Bęben obręczowy z blaszkami (Polska)
  • Bendir (Płn. Afryka)
  • Bodhrán (Irlandia)
  • Tar (Azerbejdżan)
  • Tamburyn
  • Mazhar (Egipt)
  • Daf (Środkowy Wschód)
  • Dayereh (Iran, Azja Centralna, Bałkany)
  • Pandeiro (Brazylia)
  • Kanjira (Płd. Indie)
  • Tamborim (Brazylia)
  • Riq (Egipt)

Top